https://borderfestival.eu/pl/program/na-pograniczu-transfer-emocjonalny
Wystawa prezentuje zbiór prac fotograficznych, będących pogłębioną kontemplacją ludzkiej kondycji ujętej w momentach granicznych – tych, które definiuje zarówno fizyczne otoczenie, jak i wewnętrzny, emocjonalny wymiar. Koncept „pogranicza”, kluczowy dla tej wystawy, wykracza poza czysto geograficzne rozumienie. Choć może ono oznaczać dosłowną lokalizację (zdjęcia te powstały w Kalabrii i na Sycylii), dla artystki jest to przede wszystkim metaforyczna strefa kontaktu z Innym. To w tej strefie – na krawędzi komfortu, intymności i anonimowości – ujawnia się najpełniej dynamika międzyludzkich relacji. Jest to domena, której eksploracji w teatralnym medium poświęcał się już ojciec twórczyni, co nadaje projektowi rys artystycznej tradycji i kontynuacji poszukiwań. W centrum zainteresowań artystki znajdują się “pejzaże ludzkich twarzy”, uchwycone z premedytacją w spontanicznych, nie pozowanych momentach. Ta technika unikania inscenizacji jest aktem poszukiwania esencji, odsłaniania ulotnej prawdy o emocjach. Twarz, niczym mapa, staje się rejestrem niewypowiedzianych historii, a autorka wyławia te szczere reakcje z gęstwy codziennych interakcji. Ta wystawa stanowi swoisty apel, będąc artystyczną odpowiedzią na współczesne deficyty. Artystka dotyka fundamentalnej potrzeby bycia zrozumianym, wysłuchanym i zaakceptowanym. W obliczu zagrożenia samotnością emocjonalną, która, jak słusznie zauważa, prowadzi do “osłabienia więzi z rzeczywistością” i “pustynnienia uczuć”, jej prace pełnią rolę przypomnienia o prymacie relacji face-to-face. Projektem tym stawia się wyraźny sprzeciw wobec złudnego zastępstwa, jakie oferują relacje wirtualne, podkreślając konieczność pielęgnowania autentycznego słuchania historii nieznajomych.
Głównym celem i ambicją tej wystawy jest stymulowanie empatii u oglądających. W dobie postępującej automatyzacji i rozwoju sztucznej inteligencji, zdolność do współodczuwania radości i problemów, czyli szeroko rozumiana inteligencja emocjonalna, zostaje wyniesiona do rangi ostatniej ostoi ludzkiej odrębności. Ekspozycja jawi się zatem jako manifest obrony tej kluczowej, humanistycznej zdolności
